Yalnızlık kapısını bazen hepimiz aralayıp, içeride biraz kalmak, yada kapıyı tamamen kapatıp orada yaşamayı ara ara istiyoruz.

Bizim o kapıyı kapatmamıza neden olan ve bunu sürekli dürtüleyen sakın derdimizi vah tüh diyerek dinleyip,eve geçince oh çeken eş dost olmasın, yada en dar gününde sen anlatırken gözleri fincan takımında kalan, muhabbetin yarısında hayırlısı deyip konuya olan ilgisi ile muhabbete başka bir renk katan yakın gördüğün arkadaşların olmasın.

Toplum olarak tüketmeye o kadar alıştık ki artık birbirimizi tüketmeye başladık, konu bugün düğününde kendinden geçerek halay geçtiğin vatandaşın düğün yorgunluğunu atmadan haftaya boşanma kararını duyup şok olamaya kadar geldi. Yalnızlık bize yakışmıyor, bizler tarihten beri yardım sever, iyilik sever, hep hoş görü ile bakan bir milletiz, avrupalı akıl sağlığı bozuk olan insanları idam ederken bizler musiki ile tedavi etmeye çalışan bir milletin çocuklarıysak bize bu yalnızlık hiç mi hiç yakışmıyor.