Başlığın yazım şeklini neden heceleyerek yazdığımı merak edenleriniz vardır belki. Konunun önemini üstüne basa basa vurgulamak istedim böyle yazarak. Evet, okumuyoruz maalesef. Son dönemlerin en acı gerçeklerinden biri bu.

“Okumadığın gün karanlıktasın.” diyor bir yazarımız. İçimizdeki karanlıktan ancak ve ancak okuyarak kurtulacağımızı anlatmak istiyor bu sözüyle. Kitap okumak küçük yaşlarda kazanılan çok güzel bir alışkanlıktır. Bu alışkanlığın kazanılmasında en önemli etken, daha ilkokul yıllarında öğretmenimiz ve ailemizdir. Birinci sınıfta okumaya geçtikten sonra kendimizi uçsuz bucaksız bir kitap deryasında buluruz. İlk olarak öğretmenimizin ısrarla her gün birkaç sayfa da olsa kitap okumamızı istemesi, daha sonra anne babamızın ellerine kitap alarak bizlere örnek olması, kitap okumayı sevdirmesi, o yaşlarda kimileri için eziyet gibi görünse de aslında hayatımızın geri kalanında içimizdeki karanlıklardan kurtulmamız için atılan ilk adımlardır. Bilinçli anne babalar, kitap okumanın ve bunu alışkanlık haline getirmenin önemini evlatlarına örnek olarak ispatlayan, kitap okumanın “boş zamanı değerlendirme etkinliği” olarak değil de tam tersine kendini geliştirme yolundaki en önemli aktivite olduğunun farkına varanlardır.

Bir ilkokul öğretmeni olarak meslek hayatım boyunca öğrencilerime hep kitap okuma alışkanlığını kazandırma yolunda çaba gösterdim. Fakat mesleğimin ilk yıllarında yetiştirdiğim öğrencilerimle son dönemlerde yetiştirdiğim öğrencilerim arasında büyük fark olduğunu görüyorum. Bunun nedeni, en büyük destekçim olan velilerimin zamana ayak uyduralım derken hayatımız için bazı önemli hususları göz ardı etmeleridir. Her şeyi çocuklarımızın önüne hazır sunarak, bilgisayarın, tabletin, telefonun başından ayrılmayan, teknoloji bağımlısı, üşengeç, araştırmayan, düşünme zahmetine girmeyen, okumayı eziyet gibi gören, ufku dar, kelime haznesi kısıtlı, hayal dünyası olmayan, aklından geçen düşünce ve fikirleri kelimelere dökemeyen, kitap kokusu nedir bilmeyen bir nesil yetiştiriyoruz. Elinden telefon düşmeyen anne babaların elbette ki çocuklarının da elinden bunlar düşmeyecek. Örnek aldığı anne babası olunca, böyle bir neslin yetişmesi kaçınılmaz olur. Hangimiz evde çocuklarımızla birlikte birkaç sayfa da olsa kitap okuyoruz. Böyle ebeveynlerin sayısı o kadar az ki. Çocuklarımızın teknoloji bağımlılığından kurtulmasında ve kitap okumayı hayat felsefesi haline getirmesinde hiçbir zaman geç kalınmadığını ve bunun bilincine öncelikle anne babaların varması gerektiğini savunanlardanım. Lütfen haftada bir iki gün de olsa çocuklarımızla birlikte bir kaç sayfa kitap okuyalım. İnanın kısa sürede bu alışkanlığı kazanacaklarını ve çocuklarımızın bu sayede nasıl değiştiklerini fark edeceksiniz. Konuşması, hayata bakışı, sizinle sohbetleri kısacası her yönüyle değiştiğini göreceksiniz. Biz okursak onlar da okur, bunu unutmayalım. Her şeye vakit ayırdığımız gibi kitap okumaya da vakit ayıralım, bu bizim elimizde. Kitap okuyarak geçirilen zaman, günün en anlamlı zamanıdır. Bunu çocuklarımıza öğretelim, kitap okumayı sevdiği şeyler arasına girdirelim. Ve onlarla birlikte kitap o – ku – ya – lım…