Her insanın içinde özgür olma istenci yatar. Kişi seçim hakkına sahip olmak, sınırlandırılmamak ve rahat hareket edebilmek ister. Fakat bunun gerçekleşmesi çok zordur. Çünkü insan dayatılan üzerine toplum kabulü görmek ister, istemsiz de olsa hareketlerini bu anlayışa yöneltir. Hiçbir zaman tamamen başkalarından bağımsız bir şekilde hareket edemez. Uyduğu kurallarda, kurduğu cümlelerde ve hareketlerinde genellikle bu vardır.
Beğenilme çabası özgürlükle kişi arasına bariyerler koyar. Burada parantez açmak gerekir ki, sınırlandırılmamak olarak adlandırdığımız özgürlük, aslında tamamen diğer insanların özgürlüğüyle ve karşılıklı saygıyla sınırlıdır. Yani özgürlük demek bütün kurallara karşı gelmek değildir. Kişinin asıl özgürlüğü, ancak kendini öğrenmesi, kabul etmesi ve ders alarak erdemlerini yeşertmesi ile mümkündür.
Gözümüzü kapatıp özgürlüğü andığımızda, zihnimize sokaklarda yalnız dolaştığımız görüntü yürür. Geceleri gündüze bağladığımız uykusuz sabahlar, çantayı alıp çıkabilmek… Canlanan bütün görüntüler tek kişiliktir. Sanki insan özgürken hep yalnızdır. Peki özgürlük dediğimiz şey, tam anlamıyla yalnızlık mıdır? Daha doğrusu özgürlük için yalnızlık bir yalnızken kimseye hesap vermemek, istediğini yapabilmek ve kapıyı çarpabilmek sanılanın aksine özgürlüğe tam bir kanıt değildir. Özgürlük dediğimiz şey, özünde insanın hayata kendini bilerek dimdik siper edebilmesinden geçer. Kimseye bir şey söylemeden adım atmak ve bunu bir yarış haline getirmek değil, o adımı farkındalıkla atabilmekten geçer.
Bazı durumlarda yalnızlık kişiye özgürlük bağlamında çok çekici gelebilir. Hesap vermek yok, açıklama yapmak yok, dilediğini yapmak var. Fakat asıl özgürlük kalabalık içindeyken ”benim istediğim bu” diyebilmektir. Bu, ruhun özgür kalmasıdır. Topluma diş bilemek, söz geçirmek değil, kendine söz geçirmektir. Seçebilme gücünü ruhunda hissedebilmektir. Kişi kendini tanıdığı, kabul ettiği ve toplum içinde bu şekilde yaşadığı zaman özgürdür. Yalnızlık ise hiçbir zaman kimsesizlik olmak zorunda değildir. Seçimliktir, zamanlıdır. Çünkü yalnızlık özgür olabilmeye bir sebeptir, özgürlük için yeterli değildir.
Dünya, gözümüzde canlananın yanlış olması sebebiyle özgürlüğünü yalnızlığına bağlayıp tek başına mutsuz olan insanlarla dolu ve özgürlüğümüz, gülümseyebildiğimiz zaman değerli.