"Burası beni muhakkak çıldırtacak.
Ne basit muhit yarabbi. düşün kardeşim, konuşulacak bir insan bile yok. Hepsi alelade, hepsi dümdüz. Memleketin civarı hep bozkır, gözünün alabildiği kadar çıplak dağlar uzanıyor… yalnız yozgat’ın tam karşısında bir çam ormanı var… ama o da bu dümdüz araziye yakışmıyor… adeta kirli bir bakkal önlüğüne yamanmış yeşil bir kadifeye benziyor. ahali fesat, dedikoducu. kendimi yalnız okumaya verdim. kitap, gazete, mektup okumakla vakit geçiriyorum. ah nahid! yalnızlık asıl böyle kalabalık yerlerde belli oluyor.”
Bu cümleleri Sabahattin Ali 1927 senesinde Servet-i Fünun dergisi için zorunlu öğretmenlik görevini yerine getirdiği Yozgat’ta kaleme almış. Bunları yazalı tamı tamına 91 sene oldu. İnsanlarımızın aleladeliği ve dümdüzlüğü konusunda ne kadar yol katedebildik acaba ? Gözümüzün alabildiği çıplak dağlara neler kondurabildik, neler yapabildik ? Ahali’nin fesatlığı konusunda Ali’yle hem fikir miyiz ? Dedikoduculuk noktasında 91 sene önce söylenen Ali’nin sözlerine katılıyor musunuz ? bu soruların cevabını sizlere bırakıyorum. Şunuda söyleyeyim Sabahattin Ali’yle tam manasıyla aynı fikirdeyim. Bence zihinsel anlamda değişen çokta bir şey yok memlekette, şehrin damarlarına sirayet etmediğimiz sürecede sanıyorum sonsuza dek değişen çok bir şey olmayacak.
Sıkıldım sayın okur!
Çok iyi işler yapabilecek kapasitem olduğunu biliyorum fakat çıkmadım bu şehirden. Gemiyi henüz terk etmedim çünkü ideallerim var birde benim ideallerim üzerinde olan ‘sistem’.
Üniversite eğitimi sonrası memlekete geldiğim ilk günden bu yana kendimi yetiştirdiğim konular üzerinden bu şehre farklılıklar katmaya çalıştım. Ne tam buralı hissettim kendimi ne de başka biryer’li. Ama önemli olan şey nereli hissettğimizden ziyade neler bıraktığımız olmalı. Bütün zorluklara rağmen çabamız, gayemiz de bu. Bu seferlik kısa olsun, yine içimizde kalsın.
Ah nahid’ yalnızlık gerçekten de kalabalık yerlerde belli oluyor.