İlkyazımda sizleri kalpleri sevgi üreten üreticiler olmaya davet etmiştim.

Peki sevgi neydi?

Sevgi üzerine eminim ki hepinizin bir yorumu vardır. Bizler onun hakkında çok konuşup, çok yazıp az hayata geçiren insanlarız.

"Yaşamak, ilkin sevgi ile sevmek ile başlar doğumla, doğmakla değil. Yaşam da sevgisizlikle biter ölümle, ölmekle değil." der Özdemir Asaf.

Hayatın anlamının sevgi olduğunu söylerler, yalnız insanların değil tüm canlıların yaşama sebebidir o.

Maslow ihtiyaçlar hiyerarşisi kuramında kişinin açlık, susuzluk, uyku gibi temel ihtiyaçlarını giderdikten sonra sevgiye ihtiyaç duyduğundan bahseder.

Ucu bucağı olmayan bu sonsuz duygudan biz ne kadar yararlanıyoruz hiç düşündünüz mü?

Biz kalpleri sevgi ürettiği sürece mutlu olan insanlarız, biz sevmenin kıymetini bilen insanlarız çünkü sevgi damarlarına kadar duymak, saç tellerine kadar hissetmektir.

Üzgün olduğunda birlikte ağlayabilmek, mutlu olduğunda gözlerinden yaş gelene kadar gülebilmektir. Sevgi paylaştıkça azalan değil artan bir duygudur.

Sevmekten korkmayalım, en azından bu konuda bencil davranmayalım. Hepimizin kendi içinde kimseye açmadığı bir yerlerde, en saklısında sevgi duygusu olmasaydı eğer hayatın ve yaşamanın bir anlamı kalmayacaktı.

Ve son olarak eklemek istiyorum; sevgiye geç kaldığınız duygusuna asla kapılmayın, ona geç kalınmaz. İyiliğin, hoşgörünün, merhametin olduğu yerde sevgi her daim yaşayacaktır. Yaşamla ölüm arasında kısa bir dönem vardır ve önemli olan o döneme ne sığdırdığındır. Yaşamınızın sevgi dolu geçmesi dileklerimle.