Televizyon devrim yaptı kitaba,

Ruhunu kaptıran kullara yazık,

Bilgisayar engel oldu hitaba,

Susup konuşmayan dillere yazık.

Fırsat bulup kafelere koşturma,

Zaman varsa kitap oku, boş durma,

Kendini ilimden uzaklaştırma,

Boş geçen aylara, yıllara yazık.

Kütüphane ilim, irfan doludur,

Kültür, sanat, medeniyet yoludur,

Bir milletin kanadıdır, koludur,

Kırılan kanada, kollara yazık.

Âlimin ilmine saygım, hürmetim,

Mürekkebin kokusuna hasretim,

Kalem öksüz kalmış, kağıtlar yetim,

Parmaklara yazık, ellere yazık.

Kutsal kitap “Oku!” diye başlıyor,

İnsanoğlu vazgeçiyor, boşluyor,

Neyi hayalliyor, neyi düşlüyor,

Hedef bulamayan yollara yazık.

Beş yaşımda kalem geçti elime,

Hece hece yazdım oldu kelime,

En sonunda şiir oldu dilime,

Duygusuz yaşanan hallere yazık.

Maniler yazardık, türkü yazardık,

Gastelerde bulmacalar çözerdik,

Hasretliği satırlara dizerdik,

Mektuplara yazık, pullara yazık.

ZAMANÎ’yim boşa geçti çağlarım,

Cahil kaldım şu halime ağlarım,

Viran oldu bahçelerim bağlarım,

Ötmüyor bülbüller, güllere yazık.

ŞAİR ZAMANÎ