Yozgat sadece insan göçü mü yaşıyor?
1950’li yıllarda ahşap bavulla farklı ülkelere başlayan göç dalgası zamanla köyden-şehre göçün de furyasını başlattı.
Yani biz Yozgatlılar ne dün göçüyorduk ne de bu gün!
Bizler aklımız erdi ereli göçün girdabında savurulup gidiyoruz.
Dalından düşen yaprağın rüzgarla savruluşu gibiydik bir ara.
Şimdi ise daha bilinçli göçüyoruz.
Dalından düşen yaprak misali göçenler; köydeki hayatını büyük şehrin asgari ücretli fabrika hayatına değişinler oluşturuyor.
Onun dışındakiler ticari kabiliyetini daha çok kazançla bütünleştirmek, evladının üniversite eğitiminde yanında olmak, sağlık problemlerinin şifasını bulmak gibi nedenlerle göçüyor.
Göç; üç aşağı beş yukarı hala devam ediyor, ki artık siyasetçiler de “göçmüyoruz yalanını” savunmuyor, mazeret üretmiyor!
Artık zihinlere şu gerçek yerleşti: göç ne iktidarların problemi tek başına ne de kişilerin, göç Yozgat’ın problemi.
GÖÇÜP GİDEN
YATIRIMLAR!
Yapımı kesinleşen, hatta ihalesi tamamlanıp, temel aşamasına gelen ‘Yozgat Hava Limanı’nı almak için hala Çorum’luların istihare uykularına yattığını biliyor musunuz?
Şaka gibi ama gerçek!
Aslında Kayseri-Kırşehir-Kırıkkale-Çorum-Sivas-Tokat illeri ile etrafı sarılı zor bir coğrafyanın içindeyiz.
Keşke tek zorluk bu illerin ortasında varlık mücadelesi veren bir şehir olmaktan ibaret olsaydı.
İnsanı misali göçüp giden, hatta kendi elimizle göçürdüğümüz binalar, içi insan dolu, istihdam kaynağı yatırımlar var.
Hatırladıkça burnumun direği sızlıyor…
Tekel Fabrikası giderken bakmaktan öteye gitmedi duruşumuz.
Mesele fabrikanın “özelleştirilmesi” değil, “kapanmasıydı”… Şimdi yerinde yeller esiyor…
Yimpaş… Okuma-yazma bilmeyen, hatta matematikten çakmayan bir insanın dahi onlarca yıl batırmadan yöneteceği kadar zengin mali yapıya ve mülke sahip olan bir Yimpaş’ı batırdık kendi elimizle.
Küllerinden doğabilecekken dahi külleri savurduk içinden çıkabileceklerin umudu ile.
Yimpaş’la neler gitti bu şehirden hayal edebiliyor musunuz? Bu gün varlık mücadelesi veren Yozgatspor’un içinde düştüğü durumun sorumluluğu dahi Yimpaş’ı batıranlara ait.
Şifa Hastanesi…
Bir gönül sızı daha.
Onu da batırdık… Göçtü gitti güzelim hastane, ama biz ardından bakmayı yeğledik. Oh olsun diyenleri de duyduk ya neyse!
Şeker Fabrikası özelleştirilecek… Bu kez de kaçarı yok gibi.
Cılız da olsa birkaç ses yükseliyor özelleştirilmemesi adına.
İnsanlar (şimdilik) itiraf edemese de mesele fabrikanın özelleştirilecek olması değil, “kapanacağı korkusu”…
Diğer büyük fabrika ve istihdam kaynaklarının yerinde yeller estiği gibi.
Şeker Fabrikası’nın da eriyip gideceğinden endişe ediyor Yozgatlı.
Gider mi, gider!
Kapanır mı, kapanır!
Devlet satışı sırasında ayakları yere basan bir sözleşme hazırlamaz ise Şeker Fabrikası da kapanır.
Sonrası mı, tıpkı gidenlerin ardından yaptığımızı yaparız, yan ağla dön ağla.