“Ahh” dedi adam, derin bir iç çekişinden sonra. Sanki hayatın bütün yükünü omuzlamıştı. Taşımakta güçlük çekiyordu. Hayatın bütün yükünü omuzlarına nasıl sığdırmıştı kısacık ömründe, genç sayılabilecek yaşında? Ama yürüyüşünden, omuzlarının çöküşünden, sürekli dalgın düşünceli halinden pek de sığdıramadığı anlaşılıyordu. Adeta bunlarla taşıp dökülüyordu...

Zaman hızla akıp gidiyordu, elbette değerek, dokunarak, hissettirerek ve O’ndan çok şeyi de beraberinde götürerek. Gitmiyordu aslında; varıyordu. Çünkü gitmeler gelmek içindi. Geri dönüşsüz bir gitmeye varmak denmeliydi.

Gençliği gidiyordu mesela zamanın rüzgarına kapılıp. Hergün, bir gün daha yaşlanıyor, aynaya bakıp bugünkü haliyle vedalaşıyordu. Dünün ihtiyarı, yarının genciydi bugün. Evet gençlik gelmiş geçmiş, birgünlük süsmüş, nefsi de doyamamış hayata küsmüştü.

“Genç adam!” diye ünledi bir ihtiyar arkası sıra. “Sen ihtiyarlığın ne demek olduğunu bilmezsin ama, ben gençliğin ne demek olduğunu iyi bilirim!”

Yaşlılık alametidir derler, geçmişi düşünüp daha çok da hoş hatıralarla gönlü bir parça şenlendirmek. Aklına geliyordu, köyde çelik çomak oynadığı, kırmızı bisikletiyle köprü yokuşundan aşağı kendini saldığı, traktörün ön tekerini yuvarlayarak akranlarıyla yarıştığı, arabaların peşinden koşup güya onların hızını ölçtüğü günler...Harman yerinde top oynadığı, sabaha kadar patos attığı, sonra tarktörle samanı çektiği günler... çocuktu, mutluydu ama o zamanda bile kocaman kocaman büyümek istiyordu...

İnsan ne kadar tuhaf; mutluyken bile içindeki zamanın, anın bir türlü kıymetini bilemiyor. Çocukken büyümeyi, yaşlanınca gençliği, gençken sürekli planla programla yarını özlüyor. Ama günün sonunda zaman, bir günü daha hesap hanesinden siliyor. Hergün tekrar, hergün bir tekrar; zamanın kıymetini bilene, anda kalana kadar hergün bir tekrar. Zamanın ruhunu yakalayıp, kendinle barışana kadar hergün bir tekrar. İç çekişlerinden arınana, keşkelerden kurtulana kadar, idealize ettiğini realize edene kadar hergün bir tekrar. Kavgayı bırakıp, herşeyle herkesle sulh edene kadar hergün bir tekrar...

Tekrardan kurtulmazsan tekrarı olmayan birgün; zihninde planını yaptığın bir milyon hayalle gömerler birgün...

Zaman bizden geçip varıyordu bir bilinmezliğe. Yarını değil ama bugünü iyi bilebilirdik...