Sosyal medya sadece bir ekran değil; insanın iç dünyasının, kalitesinin ve o fani ömürde durduğu hizanın aynasıdır. İnsan neyle besleniyorsa, heybesinde ne biriktirdiyse dışarıya da onu taşır.
Büyük usta Abbas Sayar’ın o mağrur ve eğilmez bozkır deyişiyle söylersek: “Toprak ne kadar çorak olursa olsun, asil bir tohumu bağrında saklar. Ama kökü olmayanın yaprağı da, rüzgârı da yalandır.”
Son zamanlarda sosyal mecralarda, asırlık kültürümüze, geleneklerimize ve estetik anlayışımıza hiç uymayan; yapay zekânın elinden çıkmış, ruhsuz, kim olduğu belli olmayan tuhaf figürleri ve içerikleri büyük bir marifetmiş gibi paylaşanları üzülerek izliyoruz.
Bir zamanlar sanattan, kaliteden ve derinlikten dem vuranların bugün böylesine köksüz, emeksiz ve yapay şeylerin arkasına sığınması, insanın kendi kalitesini kendi eliyle nasıl aşağıya çektiğinin en açık kanıtıdır.
Oysa yaşını başını almış, hayatın eleğinden geçmiş, tabiri caizse “ehl-i kâmil” olmuş insanların topluma, gençlere ve çevrelerine örnek olması gerekir. Yaşın asaleti, paylaşılan her şeyde bir mantık, bir edep ve bir derinlik aramayı zorunlu kılar. Önümüze gelen her boş, sahte ve yapay şeyi paylaşarak ne kültürümüzün estetiğini bozmaya hakkımız var ne de kendi karakterimizin ağırlığını hafifletmeye.
Bizler bu toprağın evlatları olarak daha verici, daha yapıcı ve örnek şahsiyetler olmak zorundayız ki arkamızdan gelenler de bizden asalet öğrensin. Unutmayalım ki insanın kalitesi, taklit edilen sahte dünyalarla değil; asil bir geçmiş ve o geçmişe yakışan vakur bir duruşla belli olur. Herkes paylaşımlarıyla kendi ederini, kendi kalitesini ve kendi rüyasını ele verir.
Aynaya bakarken hizada kalabilenlere selam olsun...