Sınav denildiğinde aklımıza çoğu zaman kitaplar, sorular ve sonuçlar gelir.
Oysa insanın hayatı boyunca verdiği en önemli sınav, kendisiyle olandır.
Korkularını, gücünü, sınırlarını ve potansiyelini tanımak... Çünkü gerçek
başarı sadece doğru cevapları bulmak değil, kendini bilmeyi öğrenmektir.
Kendini bilen ve tanıyan insan, hangi sınavdan geçerse geçsin yolunu kaybetmez.
Hayatımızın içinde her anımız, her yaşımız ve her halimiz bir sınav değil mi aslında? Çocuklarımızın ve gençlerimizin içinde olduğu bu yarış onların ruhlarında ne derin izler bırakıyor, kim bilir? Keşke yara almadan anlayabilselerdi her halleriyle ne kadar değerli ve kıymetli olduklarını. En büyük sınavın kendilerini tanımak ve bilmek olduğunu... İşte o zaman sınav baskısı ve stresi tamamen ortadan kalkıp, gerçek anlamda sadece kendi istekleri doğrultusunda ve amaçladıkları güzelliklere ulaşmanın inanılmaz hazzıyla artan çalışma isteklerinin mutluluğunu deneyimleyebileceklerdi.
Bizler önce kendimizi tanımalıyız. Kendinin farkında olan bir birey, her şartta ve koşulda mutlu olmanın bir yolunu bulacaktır. İşte o zaman sonsuz huzur ve beceri bizimle gelecektir.
Hiç sordunuz mu kendinize?
Ben nelerden hoşlanırım?
Beni en çok ne mutlu eder?
Bulunduğum ortamda nasıl parlayabilirim?
Benim yeteneklerim neler?
Nasıl daha iyi olabilirim?
Hayat benimle nasıl tam olur?
İçinizden size akan o müthiş cevaplar ilk başta size ulaşılmaz ve imkânsız gelebilir. Ama aslında öyle değildir. Çünkü herkes yaratılış gereği tek ve biriciktir. Mutlaka harika bir yanımız vardır.keşfedilmeyi bekleyen...
Birimiz harika börekler açarken diğerimiz harika kitaplar yazabilir. Birisi mükemmel bir plastik cerrah iken diğeri harika bir tasarımcı olabilir. Herkes avukat, polis, hâkim, savcı, doktor ya da mühendis olamaz ama kendinin
en iyisi olabilir. Bu da ancak kendini keşfetmekle mümkündür.
Ne yazık ki bizim eğitim sistemimiz herkesin aynı kalıpta, aynı hızda ve aynı algıda olmasında diretiyor. Oysa hiçbir çiçek aynı mevsimde açmaz. Hiçbir insan da aynı şekilde öğrenmek, aynı şekilde ilerlemek ve aynı şekilde başarılı olmak zorunda değildir.
Bir çocuğun yıllarca biriktirdiği emek, karakteri, yetenekleri ve hayalleri birkaç saatlik bir sınav sonucuna sığdırılamaz. Ne yazık ki çoğu zaman çocuklarımızı aldıkları puanlarla değerlendiriyor, başarıyı sadece rakamlarla ölçüyoruz. Oysa bir puan, bir insanın değerini belirleyemez.
Bazen çocuklarımız sınavdan değil, çevrelerinin beklentilerinden korkuyor. Başarısız olmaktan çok, anne ve babalarını hayal kırıklığına uğratmaktan endişe ediyorlar. Oysa onların en çok ihtiyaç duyduğu şey baskı değil, anlaşıldıklarını hissetmek ve koşulsuz destek görebilmektir.
Belki de artık sınavlara bakış açımızı değiştirme zamanı gelmiştir. Çünkü sınav, bir insanın değerini ölçen bir araç değil, sadece belirli bir alandaki bilgi düzeyini gösteren küçük bir değerlendirmedir. Gerçek başarı ise insanın kendini tanıması, yeteneklerini keşfetmesi ve kendi yolunu cesaretle çizebilmesidir.
Unutmayalım; dünyanın ihtiyacı olan şey birbirinin aynısı insanlar değil, kendi ışığını keşfetmiş, mutlu, huzurlu ve kendisi olabilen bireylerdir. Belki de çocuklarımıza verebileceğimiz en büyük başarı, onlara bir sınavı kazandırmak değil, kendilerini tanımalarına yardımcı olmaktır.