Sevgi, insanı yücelten en temiz duygudur.
Ama her güzel şey gibi, ölçüsüz olunca yük olur, zarar verir.
Sevgide haddi aşmak; sevdiğini ilahlaştırmak, Ona olması gerekenden fazla anlam yüklemek,
Kendi benliğini, değerini ve sınırlarını unutmak demektir.
İnsan sevdiği uğruna yanlışları görmezden gelmeye başlarsa,
Haklıyı haksızdan ayıramaz hâle gelirse, Orada sevgi olmaktan çıkar, bağımlılık başlar.
Gerçek sevgi kör etmez; bilakis göz açar. İnsanı Allah’tan, hakikatten ve adaletten uzaklaştırmaz. Sevgi, haddini bilirse rahmettir;
Haddini aşarsa imtihan olur.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bu ölçüyü ne güzel koymuştur:
“Sevdiğini ölçülü sev, olur ki bir gün buğz ettiğin olur; buğz ettiğini de ölçülü buğz et, olur ki bir gün sevdiğin olur.”
Sevgi; itaati körleştirmemeli, yanlışı meşrulaştırmamalı, Kul ile Rabbi arasına girmemelidir.
Çünkü sevgi, sahibini yüceltmeli; esir etmemelidir.
Sev ama ölçülü sev…
Bağlan ama haddini bilerek bağlan.
Kalbini ver ama aklını ve imanını teslim etme.