Sosyal medyada her geçen gün sahte hesapların sayısı artıyor. Sahte fotoğraflarla, sahte isimlerle ve rumuzlarla kişi ya da kurumları hedef alanlar, maalesef had ve sınır tanımıyor. Bu hesapların büyük bölümü tespit edilemediği için yargı çoğu zaman takipsizlik kararı veriyor. Onlar da meydanı daha da boş bularak çok daha çirkin, çok daha bel altı saldırılar yapıyor.
Korkuyorlar... Çünkü kaçak dövüşüyorlar. Hedef aldıkları insanların karşısına çıkmaya cesaretleri yok. Klavye delikanlılığı yapıyor, oturdukları yerden saldırıyorlar. Karşındaki kişinin kim olduğunu bilmiyorsun. Adını, sanını, hatta cinsiyetini bile bilmiyorsun. İşin ilginç tarafı, zaten karşına da çıkmıyor, çıkamıyor.
Hani derler ya, “Allah düşmanın da hayırlısını versin.” Gerçekten öyle.
Bir şey paylaşıyorsun; linç ediyorlar, eleştiriyorlar, sosyal medyayı en kötü yönüyle kullanıyorlar. Ah ne yazık...
Eleştireceksen mertçe eleştirirsin. Adın, soyadın belli olur. Ya da gelir, yüzüme memnuniyetsizliğini, itirazını, şikâyetini söylersin. İşte o zaman eleştirinin de bir değeri olur.
İnanın, bir süre sonra çok komik oluyorlar. Kimse ciddiye almıyor. Sayıları bugün artabilir ama inanıyorum ki zamanı geldiğinde yok olup gidecekler.
Bir dönem Adalet Bakanı, herkesin sosyal medya hesaplarına kimliğiyle gireceği yönünde bir düzenleme üzerinde çalışıldığını ifade etmişti. Eğer bir gün böyle bir uygulama hayata geçerse ne yapacaksınız? O cesaretiniz var mı? Kimliğinizle, kişiliğinizle aynı sözleri söyleyebilecek misiniz?
Derdiniz ne? Neyin kini bu? Alıp veremediğiniz ne? Sizi kimliksiz bir sahte hesabın arkasına saklanacak kadar korkutan şey nedir?
Böyle kavga olmaz. Böyle eleştiri olmaz.
Bir de sosyal medyada sürekli karşıma çıkan bir kadın var. Neredeyse herkese gereksiz, ölçüsüz ve hadsiz yorumlar yapıyor. “Cahil” demeye bile dilim varmıyor; çünkü bu, cehaletin de ötesinde bir hâl.
Bazen benim yazılarıma da yorum yapıyor. Sanki yıllardır aynı masada oturmuşuz gibi “sen” diye hitap ediyor. Hiç tanımadığı, hayatında bir kez bile karşılaşmadığı insanlar hakkında ahkâm kesebilecek kadar kendinden emin.
Ben ise hiç muhatap olmuyorum. Çünkü kendisini düşürdüğü durumu görünce gerçekten “Yok artık.” diyorum. Muhatap olmadıkça daha da öfkeleniyorlar, daha da saldırganlaşıyorlar. Çünkü hayatları boyunca belki de hiç önemsenmemişler. Sahte hesaplardan yaptıkları saçma sapan yorumlara birkaç kişi alkış tutunca da dünyanın kendi etraflarında döndüğünü zannediyorlar.
Oysa bu kadar sinsi, bu kadar kötü olmaya hiç gerek yok.
Keşke biraz edep bilseniz...
Keşke biraz had bilseniz...
Keşke biraz sınır bilseniz...
Ve en önemlisi, keşke biraz irfan sahibi olsanız...