İnsan hayatında birçok insanla tanışır, birçok kişiyi sever ve birçok gönle misafir olur. Ancak bir gerçek vardır ki; insanın sevdiği ilk kadın annesidir. Dünyaya gözlerini açtığı andan itibaren onun şefkatiyle tanışır, onun sesiyle huzur bulur ve onun sevgisiyle büyür.
Anne sevgisi karşılık beklemeyen en saf sevgidir. O, evladının mutluluğunu kendi mutluluğunun önüne koyar. Uykusuz gecelerini, yorgunluklarını ve sıkıntılarını evladı için feda eder. Bir anne, çocuğu gülsün diye gözyaşlarını içine akıtabilir; yeter ki evladı üzülmesin.
Bir evlat içinde annesinin hastalığı ya da çaresizliği karşısında çaresiz kalmakta büyük acziyettir.
Hayatın zorlukları karşısında insan çoğu zaman sığınacak bir liman arar. İşte o limanın adı annedir. Ne zaman düşsek elimizden tutan, ne zaman yorulsak bize güç veren odur. Onun duası en büyük servet, onun varlığı en büyük nimettir.
Teknolojinin geliştiği, insanların birbirinden uzaklaştığı bu çağda annelerin kıymetini daha iyi anlamalıyız. Çünkü onların yerini doldurabilecek hiçbir makam, hiçbir servet ve hiçbir insan yoktur. Bir gün herkes gider, birçok şey değişir; fakat annenin kalbindeki evlat sevgisi asla değişmez.
Bugün sahip olduğumuz güzel ahlakta, aldığımız terbiyede ve kazandığımız değerlerde annelerimizin emeği vardır. Bu nedenle onlara sevgi ve saygı göstermek sadece bir görev değil, aynı zamanda bir vefa borcudur.
Evet, sevdiğim ilk kadın sensin annem... İlk öğretmenim, ilk dostum, ilk sığınağım sensin. Rabbim seni başımızdan eksik etmesin, hayatta olan annelerimize sağlık ve huzur versin; ahirete irtihal eden annelerimize de rahmetiyle muamele etsin.
Sevdiğim İlk Kadın Sensin Annem