Günümüz evliliklerinin büyük bir kısmı, ne yazık ki pamuk ipliğine bağlı bir hayat sürmektedir. Dışarıdan bakıldığında güçlü, mutlu ve sorunsuz görünen birçok yuva; en ufak bir rüzgârda dağılacak kadar kırılgan hâle gelmiştir. Sabır, fedakârlık ve tahammülün yerini; tahammülsüzlük, benmerkezcilik ve “olmazsa giderim” anlayışı almıştır.
Ne yazık ki benmerkezci düşünce yüzünden evlilikler uzun sürmemektedir. Benim dediğim olacak zihniyeti evlilikleri temelden sarsmaktadır. Şükürsüzlüğün ve nankörlüğün eklendiği evlilikler er yâda geç bitmektedir.
Eskiden evlilik, “iyi günde kötü günde” verilen bir söz, bir ömürlük bir ahitti. Bugün ise çoğu zaman deneme süresi gibi yaşanıyor. Küçük bir tartışma, basit bir kırgınlık, geçici bir heves; yılların emeğini, hatırasını ve kutsiyetini bir çırpıda yok edebiliyor. Çünkü bağ sağlam değil, düğüm gevşek… İp pamuk, yük ağır.
Pamuk ipliğine bağlı evliliklerin en büyük sebebi, sorumluluk bilincinin zayıflamasıdır. Evlilik artık “ben” merkezli yaşanıyor. Oysa evlilik, “biz” olabilme sanatıdır. Sadece sevilmek isteyen ama sevmeye yanaşmayan; anlaşılmak isteyen ama anlamaya gayret etmeyen bireyler, aynı çatının altında iki yabancıya dönüşüyor.
Bir diğer önemli etken ise sabırsızlık ve tüketim kültürüdür. Eşyayı değiştirir gibi insan değiştirmeyi normal gören bir anlayış, evlilikleri de tüketim nesnesi hâline getirdi. Tamir etmek yerine atmak, konuşmak yerine susmak, çözmek yerine kaçmak tercih ediliyor. Oysa evlilik, emek ister; zaman ister; yara alır ama onarıldıkça güçlenir.
İletişimsizlik, pamuk ipliğini koparan en keskin makastır. Konuşulmayan sorunlar büyür, bastırılan duygular öfkeye dönüşür. Biriken kırgınlıklar ise en beklenmedik anda patlar. Hâlbuki samimi bir dil, yumuşak bir üslup ve zamanında edilen bir özür; nice evliliği ayakta tutacak güçtedir.
Pamuk ipliğine bağlı evlilikler bize şunu gösteriyor: Sorun evlilikte değil, evliliğe yüklenen anlamdadır. Evliliği sadece mutluluk aracı olarak görenler, mutsuzlukta kaçmayı seçer. Oysa evlilik; birlikte olgunlaşmak, birlikte imtihan olmak ve birlikte sabretmektir.
Sonuç olarak; evlilik, pamuk ipliğine değil, sabırla örülmüş sağlam bir ipe bağlanmalıdır. Sevgi tek başına yetmez; saygı, merhamet, sadakat ve emekle beslenmeyen her sevgi, zamanla solar. Unutulmamalıdır ki güçlü evlilikler, sorunsuz olanlar değil; sorunlara rağmen vazgeçmeyenlerdir.