Eskiler mızrak çuvala sığmaz derlerdi. Şimdi ise tabanca bavula sığmadı.
Uluslararası siyasetin en iddialı cümlesi:
“NATO, topraklarının her santimini savunur.”
Güzel. Güçlü. Karizmatik.
Ama Ankara’da öyle bir “test” yaşandı ki, mesele bir anda “toprak savunması”ndan çıkıp “bavul savunması”na döndü.
Sayın Cumhurbaşkanımız Erdoğan’ın NATO liderlerine hediye ettiği tabanca, zirvenin en ciddi konusunu bile gölgede bıraktı.
Ne Ukrayna, ne güvenlik, ne strateji…
Gündem: “Bunu eve nasıl götüreceğiz?”
Birleşik Krallık: “Biz bunu ülkeye sokamayız.”
Belçika: “Ben bunu polise bırakıyorum.”
Polonya: “Gümrükte kaldı, haber bekliyoruz.”
Hollanda: “Büyükelçilik ilgileniyor.”
İsveç: “Evraklar hazırlanıyor.”
Almanya: “Prosedür başlatıldı.”
Kanada: “Polis devrede.”
Norveç: “Alın bunu, biz vazgeçtik.”
Yani özetle:
Dünya güvenliği tamam…
Ama tabanca bavula sığmadı.
Kimi liderler hediyeye bakıp “bunu müzeye koyalım” dedi,
Kimi “boş fişekli yapalım da içimiz rahat etsin” diye düşündü,
Kimi ise hiç riske girmedi: “Siz bunu geri alın.”
Şimdi insan sormadan edemiyor:
Dünyanın en büyük askerî ittifakı,
Bir tabancayı bile check-in’den geçiremiyorsa…
Biz neyi savunuyoruz?
Bir de henüz açıklama yapmayanlar var…
Onlar ne yaptı acaba?
Gümrükten mi geçti?
Diplomatik valiz mi kullandı?
Yoksa “kimse görmeden hallederiz” moduna mı geçildi?
Hani şu sürekli anlatılan “hukuk, kural, şeffaflık” var ya…
Acaba o kurallar duty-free’de mi bırakıldı?
İşin en komik tarafı şu:
Kürsüde: “Her türlü tehdide hazırız.”
Gerçekte: “Bu eşya ülkeye girer mi?”
Demek ki mesele tank, top, füze değilmiş…
Asıl mesele, küçük bir hediyeyi bile yönetebilmekmiş.
Sonuç?
Bir tabanca verildi…
Kimse ateş etmedi…
Ama herkes panikledi.
Ve NATO tarihinde ilk kez,
Bir silah değil…
Bir hediye kriz çıkardı.