İnsan, sözünün ağırlığı kadar değerlidir. Güven ise bir ömür boyunca emekle inşa edilen, fakat tek bir yalanla yıkılabilen en kıymetli hazinedir. Yalan, ilk bakışta kişiyi zor durumdan kurtarıyormuş gibi görünse de, aslında onu fark ettirmeden zilletin en karanlık çukuruna sürükler.
Yalan söyleyen insan, önce başkalarını aldatmaya çalışır; fakat zamanla en büyük aldanışı kendisi yaşar. Çünkü her yalan, yeni bir yalana ihtiyaç duyar. Böylece kişi, doğruluktan uzaklaştıkça vicdanını susturur, itibarını tüketir ve güvenini kaybeder.
İnsan bazen doğruyu söylemenin bedelinden korkar. Oysa doğru söz, kısa süreli sıkıntılar doğursa bile sonunda insanı izzete ulaştırır. Yalan ise geçici bir rahatlık sunsa da, nihayetinde utanç, mahcubiyet ve yalnızlık getirir. Zillet, çoğu zaman işte bu noktada başlar.
Toplumun temel direği güvendir. Aileyi ayakta tutan güven, dostluğu güçlendiren güven, ticareti bereketlendiren güven ve devletleri sağlamlaştıran yine güvendir. Güvenin temeli ise doğruluktur. Yalanın hâkim olduğu yerde ne samimiyet kalır ne de huzur.
Dinimiz de doğruluğu emreder, yalanı ise şiddetle yasaklar. Çünkü yalan, insanı sadece insanların gözünde değil, Allah katında da değersiz hâle getirir. Doğruluk ise kulun şerefini artırır ve onu hem dünyada hem ahirette izzet sahibi kılar.
Unutulmamalıdır ki; insanı küçülten fakirlik değil, yalancılıktır. İnsanı yücelten makam değil, doğruluktur. Çünkü itibar, para ile değil; doğru söz, sağlam karakter ve güzel ahlak ile kazanılır.
Geliniz, geçici menfaatler uğruna ebedî değerlerimizi kaybetmeyelim. Doğruyu söylemekten çekinmeyelim. Çünkü yalan, insanı zillete; doğruluk ise izzete ulaştırır.