Bazı geceler vardır; yalnızca takvim yapraklarında kalmaz. Bir milletin hafızasına kazınır, nesiller boyunca anlatılır. 15 Temmuz da işte böyle bir gecedir.
O gece gökyüzünde savaş uçakları vardı.
Köprülerde tanklar...
Sokaklarda silah sesleri...
Ama bütün bunlardan daha güçlü bir şey vardı.
Milletin iradesi.
Gazetecilik mesleği bana birçok acının, birçok sevincin ve birçok tarihi olayın tam ortasında bulunma imkanı verdi. Fakat 15 Temmuz’un yeri her zaman farklı oldu. Çünkü o gece yalnızca bir darbe girişimine değil, aynı zamanda bir milletin yeniden ayağa kalkışına şahit olduk.
Yıllar içerisinde sayısız şehit ailesinin evine misafir oldum.
Gazilerle aynı sofraya oturdum.
Anlatırken gözleri dolan anaları dinledim.
Evladının fotoğrafını öperek konuşan babalara şahit oldum.
Kurşunun bıraktığı izi değil, yüreğinde taşıdığı emaneti anlatan gazilerin sessizliğini gördüm.
İşte o zaman anladım ki, 15 Temmuz’u sadece rakamlarla anlatamazsınız.
Bu geceyi istatistiklerle de açıklayamazsınız.
Çünkü 15 Temmuz, insanın kalbinde yaşanan bir imtihandır.
Bu topraklar, tarih boyunca nice badirelerden geçti.
Çanakkale’de aynı siperde omuz omuza duranlar...
Sakarya’da vatan için can verenler...
İstiklal Harbi’nde yokluk içinde bağımsızlığı seçenler...
Ve 15 Temmuz gecesi meydanlara çıkan milyonlar...
Aslında aynı ruhun farklı zamanlardaki temsilcileriydi.
Çünkü vatan sevgisinin modası olmaz.
Bayrağın rengi değişmez.
Ezanın sesi eskimez.
Bağımsızlık duygusu zaman aşımına uğramaz.
Gazeteci olarak yıllarca olayların görünen yüzünü haber yaptık.
Ancak haber kameralarının kaydedemediği anlar da vardı.
Sabaha kadar oğlundan haber bekleyen bir annenin duası...
Telefonun ucunda titreyen bir eşin sessizliği...
“Babam gelecek değil mi?” diye soran bir çocuğun masumiyeti...
İşte 15 Temmuz’un gerçek fotoğrafı biraz da buydu.
Şehitlik yalnızca toprağa düşmek değildir.
Geride kalanların omuzlarına ömür boyu taşıyacakları ağır ama onurlu bir emanet bırakmaktır.
Gazilik ise yalnızca bedendeki yara değildir.
Hayatın geri kalanını o gecenin hatırasıyla yaşamaktır.
Bugün üzerinden yıllar geçmiş olabilir.
Yeni nesiller o geceyi belki yalnızca kitaplardan okuyacak.
Belki görüntülerini arşivlerden izleyecek.
Ama bizim sorumluluğumuz, yaşananları sadece anlatmak değil; anlamını da aktarmaktır.
Çünkü hafıza kaybolursa, dersler de kaybolur.
Millet olmanın en güçlü tarafı ise ortak hafızasını canlı tutabilmesidir.
Bu ülke; farklı düşüncelerin, farklı hayatların ve farklı hikâyelerin ortak evidir.
Aynı bayrağın altında yaşayan milyonların huzuru, hukuk düzeni, demokratik kurumları ve milli iradesi hepimizin ortak sorumluluğudur.
Devlet; yalnızca kurumlarıyla değil, milletinin güveniyle güçlüdür.
Millet ise geçmişini unutmadan geleceğini inşa ettiği sürece dimdik ayakta kalır.
15 Temmuz bize bunu bir kez daha gösterdi.
Bugün bir şehit annesinin duasında...

Bir gazinin vakur duruşunda...
Gökyüzünde dalgalanan ay yıldızlı bayrağımızda...
Ve çocuklarımızın özgürce söylediği İstiklal Marşı’nda aynı emaneti görüyoruz.
Bu emanet, yalnızca sınırlarımızı korumak değildir.
Birliğimizi korumaktır.
Kardeşliğimizi korumaktır.
Millet olma şuurunu korumaktır.
Çünkü vatan, sadece üzerinde yaşadığımız toprak değildir.
Vatan; uğruna gözyaşı dökülen, emek verilen, gerektiğinde can pahasına savunulan ortak yuvamızdır.
Ve tarih bize defalarca göstermiştir ki; bu millet söz konusu vatan olduğunda, ayrılıklarını bir kenara bırakıp tek yürek olmayı bilir.
İşte 15 Temmuz’un en büyük mirası da budur.
Adı değişmeyen, rengi solmayan, nesilden nesle aktarılacak bir hakikat:
Bu millet, iradesine sahip çıkmayı bilir. Bu devlet, milletiyle birlikte güçlenir. Ve ay yıldız, bu topraklarda daima özgürlüğün sembolü olarak dalgalanmaya devam eder.