Belki cebimizde para yoktu ama gönlümüz zengindi. Ayakkabımız eskimişti, pantolonumuzun dizinde annemizin itinayla diktiği yamalar vardı. O yamalar bizim için utanç değil, alın terinin ve helal lokmanın nişanesiydi.
Biz yokluğun içinde var olmayı öğrendik. Bir dilim ekmeği kardeşimizle bölüştük, bir oyuncağı mahalledeki herkesle paylaştık. Sahip olduklarımızla değil, sahip çıktıklarımızla mutlu olmayı öğrendik.
Akşam ezanı okununca oyunu bırakır eve koşardık. Büyüklerimizin yanında edeple oturur, onların sözünü kesmeyi saygısızlık bilirdik. Komşunun kapısını kendi kapımız gibi görür, mahallenin her büyüğünü ailemizden sayardık.
O günlerde teknoloji yoktu belki ama muhabbet vardı. Telefonlar değil, gönüller birbirine bağlıydı. Bir bardak çayın, bir dilim ekmeğin etrafında kurulan dostluklar yıllarca sürerdi.
Yamalı pantolonlarımız vardı ama yamalı vicdanlarımız yoktu. Fakirdik belki; fakat onurumuz zengindi. Kimsenin hakkına göz dikmez, haram lokmaya el uzatmazdık. Bize bırakılan en büyük miras dürüstlük, edep ve merhametti.
Bugün imkânlar arttı; fakat ne yazık ki birçok değerimiz eksildi. Marka kıyafetler çoğaldı ama kanaat azaldı. Evler büyüdü ama aile sofraları küçüldü. Eşyalar yenilendi ama gönüller eski sıcaklığını kaybetti.
Geçmişe özlem duymamızın sebebi yoksulluk değil; o günlerde yaşadığımız samimiyet, güven ve insanlıktır.
Çünkü biz, yamalı pantolonla büyüyen ama karakteri dimdik yetişen çocuklardık. Bizi zengin yapan cebimizdeki para değil, yüreğimizde taşıdığımız değerlerdi.
Bugün geriye dönüp baktığımızda, en güzel hatıralarımızın en mütevazı günlerimizde saklı olduğunu görüyoruz. Demek ki insanı mutlu eden sahip oldukları değil, yaşadığı güzellikler ve biriktirdiği güzel insanlardır.
İşte bu yüzden, yamalı pantolonlarımızı hiçbir zaman unutmadık; çünkü o yamaların altında tertemiz bir çocukluk, sağlam bir karakter ve unutulmaz bir hayat vardı.
Şükür vardı. Sabır vardı. Sadakat vardı.
Velhasıl evet pantolonlarımız yamalıydı ama yüreğimiz tertemizdi.